زابلی فارسی
ونوم او بنام خدا
سر دماغ سر حال
خلق ک افرید
کرمک بوته شو ر
گوچه بچه
چوچه جوجه
مجگ مژه
نوبر نهر اب
گل گلی ک به گردش در می اورد
زنی خا زانویش را
اسمونه اسمان را
چغلی  ک به حرکت در می اورد
امروت گلابی
مکم محکم
روچه انگور یاقوتی
برووت سبیل
ایچی هیچی
درس شه درست شد
مخونه اگاه است
خیل خیلی
مسلمو مسلمان
روزه اخر روز اخر
تیتک مردمک چشم
میو میان
ایمو ایمان
مرافه دعوا
سرک جاده
نبه نبرد
پر سه ک بپرس
کفت بر پشت حمل کردن
شرگ شانه
ایچکه هیچ کس
ره ره رویی رهگذر
مونه بماند
گپ زه بیان کن
بوور بیرون
اگجه کجا
تره تورا
اوشو انها
مه من
مور مورچه
شر شهر
اوسو ان طرف
شیط پاره
مخته عادت
انبشی نباشی
کومه لک کاکلی
شینه ک شاهین
دیبه دیو
ور امتکونه دور می اندازد
مشماره میشمارد
سگه گرند سگ حمله کننده
په چال روانی - نادان
دوال دیوار
وبند لتونی به فکر شکم بودن
سووم دمل
دونه دانه
انگه دا نگه داری کن
اقیقی حقیقی
چله تموس چله زمستان
امدرد هم درد
سخی بخشنده
اوو- اخ اب سرد
مد مدح
اوو - حیات اب زندگانی
متنه می تواند
 پوتک بچه
به بو پدر
وخت وقت
کور فریاد
صدا ک صدا زد
امودم همان دم
به پور پدر بزرگ
انمخا هو نمی خواهم
بینو دیدن
دیدا دید ه ام
حولی حیاط -منرل
شیطونه شیطان را
انمفهمو ندانسستن
بندوک  نخی که رو پوش نوزاد را میبندند
منه بر من را ببر
دت و دم  وحشی
چوچک نیشگون
په تک  نا چیز